Talig

Taal, daar is iets mee. “Woorden hebben magie”, wordt ook wel eens gezegd. Dat gevoel heb ik nou ook, en daarom ga ik er liever zorgvuldig mee om. Heb knarsende tanden bij totaal verkeerd gekozen woorden of bruut uitgespuugde woorden, ook als ik dat zelf doe. Mijn vroegere tandarts zei al dat aan mijn kiezen te zien was dat ik me verbeet, dus als kind deed ik dat al.

Laat ik maar positief beginnen; of zal ik er juist mee eindigen? Ik weet het nog niet, we gaan het zien.

Dat woorden echt doorwerken bij mensen zie je bijvoorbeeld bij spreekwoorden en gezegdes, eigenlijk zijn ze geweldig! En zo heerlijk kloppend, al wil je dat soms niet weten of zien. Maar ze zijn toch niet voor niets bedacht, een uiting van volkswijsheid en ervaring die al als eerste opgetekend werden in het jaar 1480. Ondertussen zijn er natuurlijk nieuwe varianten ontstaan, meer frivool en eigenlijk als een soort mop. Prijkend op mooie Delftsblauwe tegeltjes, die bij voorkeur van Makkumer aardewerk vervaardigd zijn.

Dat is allemaal nog best leuk en aardig, net als een de soms wat vreemde, zelfbedachte woorden die vooral de jeugdigen onder ons er tussendoor mikken en die dan ineens landelijk worden overgenomen en door iedereen gebezigd alsof ze altijd al bestonden. Zo werd ik jaren geleden eens tijdens het ontbijtjournaal door Jan de Hoop verrast (daar was hij sowieso een ster in, wat heb ik genoten van die jaren ontbijten met Jan) met het woord “zwaffelen”! En wie kent het nou niet?  Maar wie heeft het bedacht, vraag je je af. Nou gebruik ik zelf al zeker 30 jaar het woord “muffelen”, het staat  echter nog steeds niet in de Dikke Van Dale. Maar ik kan je vertellen, ik doe dit elke dag en volgens mij is het voor iedereen ook heel erg heilzaam. Ik kom hier vast nog wel eens op terug. Bij toeval werd ik gisteren getrakteerd op een heerlijke variant op het gezegde “Peentjes zweten”, namelijk “Hij scheet peentjes”…. die houden we erin!

Toch zit mij iets dwars de laatste jaren, namelijk feit dat op een gegeven moment veel mensen zijn begonnen om woorden uitelkaar te trekken. Dus; uit elkaar. Soms kan dat, is dat kloppend en soms ook mooier omdat 2 samengevoegde woorden wel een erg lang woord worden, maar daar zet je dan eventueel een streepje tussen. Of je hebt een geweldig scrabblewoord. Irritant wordt het helemaal als de woorden op zichzelf staand een andere betekenis zouden kunnen herbergen, als je de klemtoon anders legt bijvoorbeeld. Of wel hetzelfde maar het léést gewoon niet. Bij voorbeeld. Aan treffen. Tandarts controle. Dit kán toch gewoon niet langer! En je komt het overal tegen, alsof men dit collectief heeft afgesproken en ik deze regel gemist heb. Af gesproken, brr.

Let er maar eens op.

Hemeltergend.

Als dit niet snel gestopt wordt, dan gaat dit van kwaad tot erger, is het einde zoek. Hoe, wanneer en vooral waarom is dit ontstaan en  waarom volgt de iedereen?

Ik doe doe in elk geval niet mee.

Er is maar eentje van de uitelkaar-trekkingen die ik wél kan waarderen: ont moeten.

Doe je mee?

Door Saskia D.