Oudeschip: “Het is niet gelukt om de verschillende belangen te overbruggen”
Ab Reitsma, vertegenwoordiger van BBE, Bewonersbelangen Eerst, bewoners van Oudeschip en Spijk, had afgelopen woensdag een drukke dag. ’s Middags moest hij de gemeenteraad van Het Hogeland inspreken over het Provinciaal Inpassingsplan voor de Oostpolder, de uitbreiding van het westelijk deel van de Eemshaven. En daarna nog eens over hetzelfde onderwerp voor provinciebestuurders in Hotel Ekamper in Roodeschool.
De kwestie. De Eemshaven moet uitbreiden, in het gebied boven Oudeschip en Spijk. Wat indertijd bedoeld was als overslaghaven is zich gaan ontwikkelen tot belangrijk knooppunt in de energie-transitie. De aanvoer van stroom van windparken op zee, vergroende industrie, voorzieningen hiervoor, in het bestuursjargon valt de term Green Valley voor de Eemshaven. Er is jaren aan het plan gewerkt, nog in de tijd van de oude gemeente Eemsmond en het resultaat is een dik pak papier dat globaal de invulling van de Oostpolder aangeeft.
Vooropgesteld, dit plan gaat pijn doen. Er is zo’n 400 hectaren landbouwgrond nodig. De dorpen Oudeschip en Spijk zullen aan de rand van het industrieterrein komen te liggen, de activiteiten op het industrieterrein, transport per spoor en weg, uitzicht, geluid, noemt het leefbaarheid, zullen hun tol eisen, dat is onmiskenbaar. “Wij zijn niet tegen de energietransitie, we zijn tegen de gevolgen die het voor de inwoners heeft,” hield Ab Reitsma de gemeenteraad voor en de pijn zit in de toegestane bouwhoogte, de geluidsoverlast, de kwaliteit van de groene zone tussen het industrieterrein en de dorpen en de laag bevonden regeling voor uitkopen van bewoners die weg willen.
Het siert het gemeentebestuur en het provinciebestuur dat ze van begin af aan werk hebben gemaakt van overleg, informeren, betrekken van de inwoners bij de plannen. Niet op de ouderwetse manier van dit is het plan en zo gaat het gebeuren, wat gebruik en gewoonte was met de Eemshaven. Met zo’n bijna 70 bijeenkomsten met bewoners is nog niet gezegd dat er draagvlak geschapen wordt. De gemeenteraad had complimenten voor de inspanningen van de bewonersorganisatie en vroeg bij monde van Harma Dost (CDA) om het instellen van een fonds om dergelijke initiatieven financieel te ondersteunen. En wat heeft het gemeentebestuur geleerd van de communicatie met de bewoners, wilde men weten. Wethouder Eltjo Dijkhuis (GB): “Alle communicatie ten spijt, we hebben er alles aan gedaan en het is niet gelukt om de verschillende belangen te overbruggen.”
De gemeenteraad stelt nog een reactie op het inpassingsplan op waarin de zorgen van de inwoners op een gepaste wijze aandacht krijgen en dan is het aan de Provinciale Staten om er een besluit over te nemen. Het globale plan is er dan en beginnen de procedures die toch wel een jaar of vijf, zes in beslag zullen nemen.
Deze zaak van de Oostpolder leert ons dat we eerlijk moeten zijn in het erkennen van onoplosbare tegenstellingen. Ja, landbouwgrond is niet meer heilig. Rust, ruimte en uitzicht zullen onder druk komen te staan en individuele belangen zullen moeten wijken voor algemene belangen. Zorgvuldig bestuur van gemeente en provincie is het enige dat de pijn kan verzachten.
Berto Merx