In 99 woorden: 81 jaar later

‘Oma, was jij er al in de oorlog? We leerden daarover op school.’ “Nee lieverd, het was al 16 jaar vrede toen ik geboren werd.’

‘O, gelukkig dan maar.’

‘Ja, gelukkig,’ stem ik in. Ik denk aan de trauma’s en herinneringen van

mijn ouders, die invloed hadden op onze kindertijd. Hun jeugd was onherstelbaar

beschadigd, de onze was daardoor niet altijd onbekommerd. Mijn kinderen weten waarom ik bang van sommige dingen ben. Heb ik hun jeugd daardoor ook beïnvloed? Mijn kleinkinderen zijn de vierde generatie. Zullen zij dan eindelijk vrij zijn? En vrij blijven?